記 บันทึก
キ・しるす
- 言 คำพูด
- 己 ส่วนที่บอกเสียง
ความหมายและเสียงอ่าน 言 คือคำพูด 己 คือส่วนประกอบของเสียง 記 คือการบันทึกคำพูดที่พูดแล้วหายไปให้คงอยู่โดยการเขียน 日記 คือสิ่งที่บันทึกเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนั้น ให้จำการอ่านของ 日記 ว่าเป็นคำศัพท์ว่า にっき
แหล่งอ้างอิงที่มา 説 อธิบาย
セツ・とく
- 言 คำพูด
- 兑 ส่วนที่บอกเสียง
ความหมายและเสียงอ่าน 言 คือคำพูด ส่วนด้านขวาคือส่วนประกอบของเสียง 説 สื่อถึงความหมายของการไขความกระจ่างในเรื่องยากๆ ด้วยคำพูด ในคำว่า 説明 จะใช้ร่วมกับ 明 ที่แปลว่าชัดเจน เพื่อสื่อถึงการถ่ายทอดให้เข้าใจ
แหล่งอ้างอิงที่มา 談 พูด / สนทนา
ダン
- 言 คำพูด
- 炎 ส่วนที่บอกเสียง
ความหมายและเสียงอ่าน 言 คือคำพูด 炎 คือส่วนประกอบของเสียง เดิมมีความหมายว่าการพูดคุยอย่างสงบ ไม่ใช่ที่มาว่า "พูดอย่างรุนแรงเหมือนไฟ" ในคำว่า 相談 คือการแลกเปลี่ยนคำพูดเพื่อปรึกษาหารือกัน
แหล่งอ้างอิงที่มา 調 ตรวจสอบ / ปรับให้เรียบร้อย
チョウ・しらべる
- 言 คำพูด
- 周 ส่วนที่บอกเสียง
ความหมายและเสียงอ่าน 言 คือคำพูด 周 คือส่วนประกอบของเสียง ความหมายเดิมคือการทำให้เรียบร้อย ปัจจุบันใช้ในความหมายของการตรวจสอบ หรือสภาพ/จังหวะ เป็นต้น เมื่อพิจารณาขอบเขตความหมายจากหมวดนำแล้ว ให้ตรวจสอบวิธีการใช้จากคำศัพท์
แหล่งอ้างอิงที่มา 許 อนุญาต / ให้อภัย
キョ・ゆるす
- 言 คำพูด
- 午 ส่วนที่บอกเสียง
ความหมายและเสียงอ่าน 言 คือคำพูด 午 คือส่วนประกอบของเสียง จากการรับฟังคำพูดของอีกฝ่ายจึงนำไปสู่ความหมายของการอนุญาต ความสัมพันธ์ระหว่างคนกับคนที่แลกเปลี่ยนคำพูดกันก็จัดอยู่ในกลุ่มของ ごんべん (หมวดคำพูด) เช่นกัน
แหล่งอ้างอิงที่มา 認 ยอมรับ / รับรู้
ニン・みとめる
- 言 คำพูด
- 忍 ส่วนที่บอกเสียง
ความหมายและเสียงอ่าน 言 คือคำพูด 忍 เกี่ยวข้องกับส่วนประกอบของเสียง จากความหมายของการรับรู้ในสิ่งที่อีกฝ่ายพูดจึงนำไปสู่การยอมรับ ไม่ใช่ตัวอักษรที่เกิดจากความหมายว่า "อดทนต่อคำพูด" เพียงอย่างเดียว
แหล่งอ้างอิงที่มา 語 ภาษา / เล่าเรื่อง
ゴ・かたる
ความหมายและเสียงอ่าน 言 สื่อถึงคำพูด ส่วน 吾 เป็นเบาะแสเรื่องเสียงที่อ่านว่า โกะ (GO) เสียง โกะ (GO) ในตัวอักษร 語 สามารถพบได้ในคำว่า ภาษาญี่ปุ่น (日本語 - にほんご)
แหล่งอ้างอิงที่มา 話 พูด
ワ・はなす
- 言 คำพูด
- 舌 รูปร่างของส่วนประกอบเรื่องเสียงที่เปลี่ยนไป
ความหมายและเสียงอ่าน 言 สื่อถึงคำพูด ส่วน 舌 (ลิ้น) ด้านขวาคือรูปร่างที่เปลี่ยนมาจากส่วนประกอบเรื่องเสียงดั้งเดิมคือ "𠯑" สื่อถึงการที่ผู้คนแลกเปลี่ยนคำพูดกัน "การขยับลิ้นเพื่อพูด" สามารถใช้เป็นวิธีจำได้ แต่ในเชิงที่มาของตัวอักษร ให้แยกบทบาทเรื่องเสียงของส่วนประกอบด้านขวาออกมาด้วย
แหล่งอ้างอิงที่มา 読 อ่าน
ドク・よむ
- 言 คำพูด
- 売 ส่วนที่บอกเสียง
ความหมายและเสียงอ่าน 言 เป็นเบาะแสเรื่องคำพูด ส่วนด้านขวาคือรูปร่างที่ทำให้ส่วนประกอบเรื่องเสียงในสมัยก่อนง่ายขึ้น ไม่ใช่ตัวอักษรที่เกิดจากการนำคำว่า "ขาย" มาบวกเข้ากับคำพูด การอ่านคือการดึงความหมายออกมาจากคำที่เขียนไว้แล้วเปล่งเสียงออกมา
แหล่งอ้างอิงที่มา 言 พูด / คำพูด
ゲン・ゴン・いう
ที่มาของตัวอักษร 言 ถูกอธิบายว่าเป็นตัวอักษรที่จำลองมาจากลิ้นที่แลบออกมาจากปาก ไม่เพียงแต่ใช้กับเสียงพูดเท่านั้น แต่ยังใช้กับคำพูดที่บันทึกเป็นตัวอักษรด้วย 言 ที่วางไว้ด้านซ้ายเรียกว่า "ごんべん" (กอนเบ็น)
แหล่งอ้างอิงที่มา 計 นับ / วัด
ケイ・はかる
- 言 เปล่งเสียงออกมา
- 十 จำนวนที่รวมกัน
ที่มาของตัวอักษร 言 คือคำพูดที่เปล่งออกมา ส่วน 十 คือจำนวนที่รวมกัน การนับจำนวนสิ่งของด้วยปากจึงเชื่อมโยงไปสู่ความหมายของการวัด เป็นตัวอักษรที่มีความหมายสองส่วนทำงานร่วมกัน 時計 (นาฬิกา) คือเครื่องมือสำหรับวัดเวลา
แหล่งอ้างอิงที่มา 試 ลอง / ทดสอบ
シ・ためす
- 言 คำพูด
- 式 ส่วนที่บอกเสียง
ความหมายและเสียงอ่าน 言 คือกลุ่มความหมาย ส่วน 式 คือส่วนประกอบเสียง พจนานุกรมอธิบายว่าเชื่อมโยงมาจากความหมายของการมอบหมายหน้าที่ให้คนอื่น จนกลายมาเป็น "ためす" (ลอง) ใช้ในสถานการณ์ที่ต้องตรวจสอบ เช่น 試す (ลอง) หรือ 試験 (การสอบ)
แหล่งอ้างอิงที่มา